ყოველი მეათე ბავშვი ქვიარად იბადება. თუ ქვიარ ბავშვს ან მოზარდს არ იცნობთ, ეს იმას ნიშნავს, რომ ამის გამხელა უბრალოდ ეშინიათ. ადამიანს არ შეუძლია საკუთარი სექსუალური ორიენტაციის შეცვლა. სექსუალური ორიენტაციის დამალვა, მასთან ბრძოლა და შეცვლის მცდელობა მოზარდებში სუიციდის მაღალ რისკს იწვევს. ამ ბავშვებს და მოზარდებს საკუთარი იდენტობის გამო რცხვენიათ და თავს „ბუნების შეცდომად” მოიაზრებენ. რატომ უნდა უწევდეთ მათ ამის გადატანა? მეც ერთ-ერთი ვიყავი იმ მოზარდთაგან, ვინც სასოწარკვეთით ცდილობდა შეეცვალა ის, თუ ვინ უყვარს. რა თქმა უნდა, არაფერი გამომივიდა. როდესაც მხარდამჭერ გარემოში აღმოვჩნდი, შევძელი, მთელი ეს ენერგია რაღაც კარგისკენ მიმემართა — სწავლისკენ, კარიერისკენ, ოჯახისაკენ, მოხალისეობისა და სხვების დახმარებისკენ. მინდა მსგავსი გამოცდილების მქონე ადამიანებს მხარი დავუჭირო. მინდა, ვუთხრა, რომ მარტო არ არიან, რომ არსებობენ ადამიანები, ვინც ისეთს მიიღებენ, როგორებიც არიან. ეს განსაკუთრებით მნიშვნელოვანია ახალგაზრდებისთვის, ვინც შესაძლოა, ჯერ არ იცის, რომ ქვიარობა ბუნებრივი მოვლენაა, რომ ქვიარები არსებობდნენ და არსებობენ ყველა ქვეყანაში.წარმოიდგინეთ სამყარო, სადაც ბავშვებსა და მოზარდებს არ ვეუბნებით, რომ მათი არსებობა მიუღებელია მხოლოდ იმიტომ, რომ უყვართ ის, ვინც უყვართ. სწორედ ასეთი სამყაროსთვის ვიბრძვი და სწორედ ამიტომ ვქმნი ამ პროექტს.

ჩემთვის დიდი პატივია, რომ შემიძლია, თუნდაც მცირედით ხელი შევუწყო იმ უსამართლობის გამოაშკარავებას, რომელიც ბევრისთვის ყოველდღიურობის ნორმად იქცა. გამიმართლა, რომ მყავდა დედა, ვინც ისეთი მიმიღო, როგორიც ვარ. ვისურვებდი, ამ ერთიანობის განცდის, რომელსაც ამ საოცარმა დედებმა გვაზიარეს, მისთვის გაზიარებაც შემძლებოდა. როგორ დგანან ერთად სირთულეების პირისპირ: ცოტანი არიან, მაგრამ გაუტეხლები. მადლიერი ვარ, რომ ამ პროექტის ნაწილი ვარ. ამ ქალების ხმა მთელი ცხოვრება გამყვება და იმედი მაქვს, მათი სიტყვები ასეთივე ღრმა ანაბეჭდს დატოვებს იმ ბავშვების გულებშიც, ვისაც ჩემსავით არ გაუმართლათ. იმედი მაქვს, დედობრივი სიყვარულით გაერთიანებული ეს წრე მომავალში კიდევ უფრო გაიზრდება.

უზომოდ მადლიერი ვარ ამ პროექტის, რადგან მომცა შესაძლებლობა, ქვიარ ადამიანების მშობლებს შევხვედროდი და მათთან მელაპარაკა. აღფრთოვანებული ვარ მათი სიძლიერით და გამძლეობით. შვილთან ურთიერთობის შესანარჩუნებლად ბევრ მათგანს საკუთარი მსოფლმხედველობის გადახედვა და სოციალური კავშირების დათმობაც მოუწია. საბედნიეროდ, არამხოლოდ საკუთარ შვილებს, ერთმანეთსაც დაუმეგობრდნენ და მხარდამჭერი, ღია და მიმღები წრე შექმნეს. დღეს სასიცოცხლოდ მნიშვნელოვანია, დისკრიმინაციის გამოცდილების მქონე ადამიანები ერთმანეთს პოულობდნენ და ხედავდნენ — განსაკუთრებით მაშინ, როცა ხილვადობა შესაძლოა, სახიფათო იყოს. იმედი მაქვს, ეს პროექტი შექმნის უსაფრთხო სივრცეს ამ ადამიანების ხილვადობისთვის და ხელს შეუწყობს საჭირო დიალოგის დაწყებას იმის შესახებ, თუ როგორ ექცევა საზოგადოება განსხვავებულ ადამიანებს.

როდესაც გეი შვილების დედებთან ჩაწერილ ინტერვიუებს ვამონტაჟებდი, შევამჩნიე, რომ ყველაზე ხშირად ერთი სიტყვა მესმოდა — სიყვარული. ამაღელვებელი იყო ამ სიტყვის ამდენი განსხვავებული ქალისგან არაერთხელ მოსმენა. როგორც გეი ადამიანს, რომელმაც მოზარდობის ასაკში ღიად ისაუბრა საკუთარ სექსუალურ ორიენტაციაზე, ყოველთვის მეგონა, რომ ქამინგაუთი მხოლოდ ჩემი პირადი ისტორია იყო. არასოდეს დავფიქრებულვარ სერიოზულად იმაზე, თუ რისი გააზრება, მიღება და გადალახვა შეიძლება, დასჭირვებოდა დედაჩემს. ამ პროექტმა დამანახა ის, რაზეც მანამდე არც მიფიქრია და არც ყურადღება მიმიქცევია.